สมุทรสงคราม หรือ แม่กลอง สมญานามเป็นที่รู้จักกันในนาม เวนิสตะวันออกดินแดนสุดท้ายของเมืองสยาม ยังคงคุณค่าของรากเหง้าวิถีชีวิตคู่ลำน้ำ ทั้งน้ำทะเล น้ำกร่อย และน้ำจืดที่เคลื่อนไหว ขึ้นลงท่ามกลางระบบนิเวศน์อันหลากหลายทางชีวภาพทำให้แผ่นดินชุ่มน้ำอุดมสมบูรณ์ไปด้วยแหล่งอาหารจากธรรมชาติ

        นับตั้งแต่ดอกเกลือบานสะพรั่งในนาเกลือสีขาวสุดลูกหูลูกตา ปลาทูโป๊ะแม่กลองที่ได้รับการยกย่องให้เป็นสุดยอดปลาทูไทยด้วยรสชาติของเนื้อแท้ที่นุ่ม มัน หอม เช่นเดียวกับสารพันอาหารทะเลจากโป๊ะของชาวเรือ รวมถึง พริก หมาก พลู น้ำตาลมะพร้าว น้ำตาลสด ชมพู่สาแหรกและส้มโอขาวใหญ่ พืชพันธุ์อันเลื้องชื่อแห้งดินแดนสามน้ำ

        แม้ว่าสมุทรสงครามจะเป็นจังหวัดที่เล็กที่สุดในประเทศไทย แต่กลับเป็นเมืองอนุรักษ์แหล่งใหญ่ของชาติ ถูกขนานนามให้เป็นดินแดนแห่งประวัติศาสตร์ ด้วยพระปรีชาสามารถของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย พระมหากษัตริย์ไทย รัชกาลที่ 2 ที่ได้รับการยกย่องให้เป็นบุคคลสำคัญของโลก จากองค์การศึกษาวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (Unesco) ทรงเล็งเห็นถึงคุณค่าทางศิลปวัฒนธรรม และเป็นผู้ฟื้นฟูทั้งในเรื่องนาฏกรรม จิตรกรรม ประติมากรรม สถาปัตยกรรม และวรรณกรรม ให้คงอยู่คู่กับแม่กลอง จนก่อให้เกิดอุทยานพระบรมราชานุสรณ์พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศนภาลัย รวมถึงวัดวาอารามเก่าแก่หลายแห่งที่สะท้อนรากลึกของความผูกพันระหว่างคนแม่กลองกับพุทธศาสนาอย่างแน่นแฟ้นยาวนาน

        แม่กลองยังเป็นมาตุภูมิของบุคคลสำำคัญแห่งเมืองสยามหลายต่อหลายท่าน เช่น อิน-จัน แฝดสยามที่มีชื่อเสียงระดับโลก ผู้ถือกำเนิด ณ ดินแดนสามน้ำ เมื่อต้นแผ่นดินรัชกาลที่ 2 หลวงประดิษฐ์ไพเราะ ดุริยกวีในสมัยรัชกาลที่ 6 ดวงประทีปดวงใหญ่ในยุคที่ดนตรีไทยเฟื่องฟู และครูเอื้อ สนุทรสนาน บรมครูดนตรีผู้ก่อตั้งสุนทราภรณ์ วงดนตรีสากลอมตะของชาติไทย

        เอกลักษณ์อันโดดเด่นและกลมกลืนของแผ่นดิน สายน้ำ และชีวิตแห่งเมืองสมุทรสงคราม หล่อหลอมจากแสงหิ่งห้อยใต้ต้นลำพู เกื้อหนุนถึงจิตวิญญาณของชาวแม่กลองให้บอกเล่าเรื่องราวแห่งความอุดมสมบูรณ์ทั้งด้านภูมิปัญญาและแผ่นดิน ผ่านรอยยิ้มจากวิถีชีวิตอันร่มเย็นที่จะประทับอยู่ในความทรงจำของผู้มาเยือนได้อย่างไม่รู้ลืม

        ก่อนย่างเท้าอำลาจากแม่กลอง ความสงบงามของดินแดนแห่งนี้อาจทำให้ผู้มาเยือนได้ยินเสียงหัวใจของคนแม่กลองสัญญาต่อแผ่นดินเกิด ที่จะยืนหยัดเเลือกหนทางอันแตกต่าง ด้วยความภาคภูมิใจและทรนงที่จะอนุรักษ์แม่กลองให้เป็นเวนิสตะวันออกดินแดนสุดท้ายของเมืองไทยไปจนตลอดกาล

        Samut Songkhram, or the “Mae Klong, the Last East Venis of Siam”, is very well known by every Thai. This Province reflects the roots of traditional Thai life so dependant on the sea, rivers and brackish waters formed as the tides and fresh water currents meet. These offer a host of various ecological systems and make the land fertile with food and natural sources.

        The province is famous for many reasons. For example, it has shimmering white salt farms full stretching to the horizon. The mackerels here are praised for their fine taste, soft texture and sweet aroma. Some other fresh seafood caught here also affords wonderful flavors. In addition, the produce of “The City of Three Waters”, like chill, betel nuts, betel-vines, sugar, coconuts, fresh sugar sap, Malay apples (Eugenia malaccensis Linn.), and great white pomelos, are in great demand nationwide.

        Although Samut Songkhram is the smallest province in Thailand, It is very big for conserving Thai history, particularly from the reign of “King Rama II, who has been praised as one of the world’s most important persons by UNESCO for his rehabilitation of many branches of Thai art, sculpture, architecture, drama and literature. To honour his memory, the people of Samut Songkhram built the King Rama II Memorial Park. In addition, many ancient temples here reflect the deep roots that have long linked locals to Buddhism.

        The Mae Klong River Delta has been the birthplace of many of Siam’s most respected persons. For instance, In-Jan, the first Siamese twins known worldwide, were born here during the early reign of King Rama II. Luang Phradit Phairo, a poetic music composer and star when Thai music hit its peak during the reign of King Rama VI and Khru Uea Sunthonsanan, the founder of the Thai classical music Suntrapon Band, were born in this province as well.

        Many of the people still follow traditional customs, which tourists also get to experience. For example, the lights from firefliles under lampu trees help tell visitors about the fertility of the land and wisdom that has been preserved through their happy and pleasant smile. This can always impress tourists.

        Before anyone leaves and says goodbye to Mae Klong, he or she may hear the heartbeat of the people in the beauty and peacefulness of the land making a promise that they will proudly persevere in choosing a different way of life and confidently help preserve Mae Klong as “The Last Venis of Siam”.